Torebki damskie od początku swego istnienia łączyły w sobie względy praktyczne i ładne. Na przełomie siedemnastego i osiemnastego wieku panie nosiły haftowane sakiewki do przechowywania żetonów od gier hazardowych, niesłychanie wówczas popularnych. Następnie modne stało się szydełkowanie, haftowanie i inne robótki ręczne mające na celu wydajne używanie czasu, zatem kobiety zaczęły nosić nieco większe niż na żetony, ozdobne sznurowane woreczki na przybory do robótek ręcznych. Torebka damska z zawartością podobną współczesnej (kosmetyki, pieniądze, listy) pojawiła się pod koniec osiemnastego wieku i przybrała rozmaite wesołe kształty: kwiatów, wazonów, instrumentów muzycznych i była nazywana śmiesznotką. W drugiej połowie dziewiętnastego wieku kobiety stały się bardziej aktywne, wyszły z domu, zaczęły podróżować. Przemysł odpowiedział na to produkcją pierwszych poręcznych toreb podręcznych dla kobiet.
Torebki damskie były coraz modniejsze bo stały się symbolem niezależności kobiet. Stanowiły ich nieznaczny świat, który można było zabrać ze sobą i przemieścić się.
Torebki zmieniano w współzależności od okazji; przed południem noszono duże skórzane torebki, największe nosiły feministki, po południu torebki z tkanin, zdobione haftami, wieczorem błyszczące, eleganckie balowe woreczki; chodziło o to, ażeby dosłownie w najmniejszej torebce balowej  zmieścić szminkę i puder. Cartier stworzył pierwsze jubilerskie oprawy torebek zdobione diamentami, koralami czy lapisem lazulitem i torebka damska stała się towarem luksusowym.

Łączą w sobie względy praktyczne i estetyczne