Zawiesiny cementowe tworzą po stwardnieniu sztywne, pod względem odkształcalności zachowujące się dokładnie tak samo jak beton, zamknięcie drogi przepływu wody. Posiadają one spostrzeżenie wyłącznie tam, gdzie rysa powstała wskutek jednorazowego przekroczenia wytrzymałości materiału budowlanego na rozciąganie. Przy uszczelnianiu za poradą zawiesin cementowych trzeba pamiętać, że przy zwykle występujących współczynnikach w/c (ponad 1,0) wyłącznie część wody zarobowej zostaje zużyta na hydratację, tak, że wskutek sedymentacji dochodzi wyłącznie do częściowego uzupełnienia i drogi przepływu wody częstokroć pozostają otwarte. Dylematu tego można w dużej mierze uniknąć dzięki w ostatnim czasie wprowadzonym na rynek cementowym środkom iniekcyjnym, w których zawartość wody za sprawą domieszek chemicznych daje się utrzymać na niskim poziomie, a dodatkowo zawierają mikrocementy (cementy o skrajnie wysokim stopniu zmielenia). Dylematem cały czas jednak pozostaje całkiem szybkie odciąganie wody poprzez otaczający beton. Wskutek tego może dojść do zatkania górnych stref rysy i wówczas do niżej położonych stref masa iniekcyjna nie może już dotrzeć. Ponieważ spoiwa hydrauliczne potrzebują pewnego czasu do związania, ich użycie przeciwko wodzie naporowej nie jest możliwe.
Z drugiej strony, środki iniekcyjne na bazie cementu nie tylko są znacznie tańsze od żywic sztucznych, ale w zastosowaniu są niewrażliwe na obecność wilgoci, ponieważ w przeciwieństwie do żywic epoksydowych (często używanych do iniekcji przenoszących siły), których twardnienie bywa znacznie zakłócane poprzez wilgoć, hydrauliczne spoiwo cementowe wręcz wymaga wody do swego stwardnienia. Również materiały cementowe mogą być wstrzykiwane wręcz jeszcze przy wyraźnie niskich temperaturach – praktycznie do 0 !C, w trakcie gdy najniższa temperatura dla robót z żywicami epoksydowymi wynosi mniej więcej 8 !C. Często podczas robót uszczelniających, iniekcje cementowe są wyłącznie stosowane w razie konieczności wypełniania istniejących większych pustek i raków w betonie.